::::::::: No Plan B :::: by Tim & Michèle :::::::::

Marokko

Marokko [06 October 2003 - love]
Ah! If only i were a poet! Dan kon ik tenminste iets met al die schoonheid om me heen..
Op dit moment bevinden we ons in een oase-oued op de weg van Ouarzazate naar het zuiden en wat zie ik? Aarde die als een door de hitte uiteengespatte keramieken pot in scherven van elkaar ligt terwijl een halve meter verder een riviertje in alle stilte voorbij stroomt. Een grijsbruine heuvelketen, kaal, op hier en daar een dorre pluk gras na met op een top in de verte een half vervallen vesting. Dichterbij: palmbomen (wat is een oase zonder palmbomen?) met een met oranje noten gevulde vaalgroene kruin. Metershoog riet dat zachtjes wuift in de bries en kleine zwaluwtjes die zich verfrissen in het water. Hier komen die vogels dus naartoe als het in Europa te koud wordt! Ik kan ze geen ongelijk geven..

We zijn ondertussen een dikke week in Marokko and what can I say but ‘so far, so good’?
De oversteek en de eerste grensformaliteiten zijn zonder probleem verlopen op een klein euvel aan de auto na. Na 14 jaar trouwe dienst – aan een ander, weliswaar – heeft de knalpijp het begeven.. Iets dat we opmerkten doordat de T. tijdens het rijden plots als een tientonner begon te brullen en te grommen. Een kwartiertje laswerk later – in de allereerste garage die we op het continent tegen kwamen –was het kwaad echter al verholpen. No problem whatsoever dus en on to Tetouan!

Daar werden we quasi onmiddellijk geconfronteerd met de lokale behoefte om iedere toerist zo snel mogelijk al zijn geld afhandig te maken. Mohammed, een lokale gids op een motorfiets (en met uiteraard familie in België) leidde ons erg professionneel van de stadsring richting medina (het oude stadsdeel) onder het voorwendsel dat ‘vandaag een unieke dag was om aan te komen’. Het was immers weet-ik-veel-hoe-ie-het-noemde, de dag waarop de berbers uit het Rif-gebergte afdalen om hun handgemaakte waren te slijten op de markt. Dit gebeurt maar één maal in de maand en gaat, aldus Mohammed, steeds gepaard met een waar volksfeest. Omdat we eigenlijk ook niets beters te doen hadden zijn we hem maar gevolgd. Het was een erg aangename eerste kennismaking met het oude Marokko: ontelbare kleine, kronkelende straatjes; vrouwen van top tot teen verborgen achter sluiers, oude mannen met strenge blikken en salaam aleikums hier en aleikum salaams daar.

Helaas hebben we niet veel berbers gezien. De enige met wie we in contact kwamen probeerde ons een hele stapel tapijten te slijten. Toen we onder de aankoop probeerden uit te muizen onder het mom geen geld bij te hebben merkte hij fijntjes op dat ‘la carte bleue’ (= visa) ook werd geaccepteerd.. Het bergvolk is duidelijk niet meer wat het is geweest maar ja, hoe zou dat komen?
Met een bnp per capita van 440 USD (in 2001) en een astronomisch werkloosheidscijfer is het duidelijk dat Marokko een arm land is en dat we onze eerste stappen richting derde wereld hebben gezet.

Buiten de steden lijken de mensen vnl van het land te leven, al is het voor mij een mysterie hoe ze dat, gezien de droogte, effectief doen. Het is dan ook geen wonder dat ze hun toevlucht zoeken bij de toeristen. Langs de weg kom je erg veel stalletjes tegen waar ze fruit (vnl meloenen), mineralen uit de Atlas of aardewerk trachten te verkopen. Op Franse en Duitse tourbussen na heb ik echter nog niemand zien stoppen.

Op de weg naar Marrakesh hebben we dan onze eerste en voorlopig enige lifter meegenomen: Mohammed (één derde van de mannelijke Marokkanen die we hebben aangesproken blijkt zo te heten), een jongetje van een jaar of negen, dat iedere dag de zeven kilometer van en naar school moet zien te overbruggen met behulp van de kindness of strangers. In plaats van een beetje dankbaarheid te tonen voor zoveel Belgische goodwill, kon hij het echter niet laten meteen onze fles cola in zijn boekentas weg te moffelen. Is niets dan nog heilig?
Eerlijkheid gebiedt echter erop te wijzen dat niet iedereen krampachtig probeert mee te genieten van onze rijkdom. De gastvrijheid en generositeit van de bevolking neemt soms onwaarschijnlijke proporties aan. Daarnet nog werden we, tijdens het zonnen in de oase, overladen met lokaal fruit door de gebroeders Mohammed (!), Hassan en Aziz. ‘Un cadeau’, zeiden ze en nee nee, ze wilden helemaal niets in de plaats. Ze wilden gewoon eventjes samen met ons genieten van deze mooie plek.

Het reizen in Marokko gaat vrij vlot. De wegen zijn over het algemeen goed onderhouden. Het verkeer echter is nogal hectisch, vooral in de steden: volle witte lijnen worden genegeerd en op de weg kom je werkelijk alles tegen dat zich sneller kan voort bewegen dan een voetganger: paard met kar, boer op ezel, ontelbare brommertjes waar ze dan met zijn vieren opzitten (vader achter het stuur, rechtstaand kind tussen zijn armen, moeder met peuter aan de borst gekluisterd op de bagagedrager), petit-taxi’s, overladen vrachtwagens en zelfs de occasionele kameel. Toch lijken er zich minder verkeersongevallen voor te doen dan in onze contreien. Dat laatste heeft misschien iets te maken met de alomtegenwoordige politie. In de steden vind je op werkelijk ieder kruispunt minstens één agent die orde probeert te scheppen in de chaos. En ook op de verbindingswegen kom je om de zoveel kilometer een politie-checkpoint tegen. De verklaring voor zoveel blauw op straat ligt bij de aanslagen in Casablanca van afgelopen mei. Als ik me niet vergis hebben toen niet minder dan veertig mensen het leven gelaten en de schrik zit er duidelijk in. Toeristen worden aan de controleposten meestal vriendelijk doorgewuifd, locals echter worden met de regelmaat van de klok van de straat geplukt en onderworpen aan een doorgedreven paspoort- en bagagecontrole. De verantwoordelijken voor de aanslagen zijn ondertussen gelukkig gevat en berechtigd. Vier van hen hebben de doodstraf gekregen.

De meeste tijd hebben we tot nu toe doorgebracht in Marrakech. Een erg aangename plek om te vertoeven. Het is duidelijk één van de rijkste steden van het land en haar kernactiviteit lijkt te bestaan uit een mix van toerisme en cultuur. Dé toeristische trekpleister is (wederom) de medina met haar souks vol lederwaren, zijden sjaals, djellaba’s en artisania en het bijhorende marktplein vol slangenbezweerders en toekomstvoorspelsters. Dat deze activiteiten de stad geen windeieren leggen is duidelijk te merken aan het feit dat ze in volle expansie is. Je vind er het ene na het andere vijfsterren-hotel (toen wij er passeerden waren er minstens drie nieuwe complexen in aanbouw).

Ook ten tijde van onze doortocht vond er het Festival International du Film plaats. Een evenement dat op een jaarlijks groeiende belangstelling kan rekenen en dat dit jaar werd opgesmukt door de aanwezigheid van sterren als Alain Delon en Oliver Stone. Cultuurminnend als we zijn, hebben we een deel van het programma meegepikt. Hierbij werden we eerst getrakteerd op een draak van een Egyptische film, Dantiella genaamd. Deze film (opgedragen aan elke vrouw die ooit een vriendin verloor over een man) vertelt het verhaal van twee vriendinnen die verliefd worden op dezelfde man en hem uiteindelijk ook allebei huwen, hetgeen hun vriendschap uiteraard onder zware druk zet. Het merendeel van dit twee uur durende vehikel wordt besteed aan de farcen die beide dames uithalen om de aandacht te trekken van hun echtgenoot en hem zover te krijgen de ander te verstoten. Uiteindelijk komt alles uiteraard goed: het is de man die verstoten wordt, de dames hernieuwen hun vriendschap en voeden samen het kind op dat één van hen tijdens het huwelijk heeft gebaard. Een plot met mogelijkheden zou je denken, ware het niet dat de scenarist bij de uitwerking blijk gaf van een chronisch gebrek aan fantasie en dat de film ondersteund werd door bijzonder stuntelig camerawerk en een somtijds hilarische soundtrack. Nee, dan liever Baboussia, de Russisch-Franse avondfilm over het schrijnend gebrek aan respect dat de ouden van dagen in deze tijd te beurt valt. Gezet in het onder de Tsjetsjeense oorlog lijdende Rusland, is ie echter erg herkenbaar, sterk geacteerd en een absolute aanrader. Binnenkort ongetwijfeld op video verkrijgbaar.

Ondertussen zijn wij hier klaar om –net zoals de zwaluwen- verder naar het zuiden te trekken en langzaam maar zeker de bewoonde wereld in te ruilen voor de Westelijke Sahara.
Het zal dus wel een tijdje duren alvorens jullie opnieuw van ons horen. Ik denk immers niet dat we in die streken veel internet-faciliteiten zullen tegen komen.. Al kan je in deze global village nu ook weer nergens zeker van zijn.
Hasta la proxima!

Foto’s van dit alles vind je in bijlage en op de picture-pagina.
(