::::::::: No Plan B :::: by Tim & Michèle :::::::::

Mauretanië

Western Sahara * trans-Mauritania * Senegal [24 October 2003 - tim]
Sinds ons laatste bericht uit Ouarzazate hebben we weer een heel pak kilometers afgelegd. Tijd dus voor een kleine update.

Uitgeput van de tweedaagse off-road piste die we na Ouarzazate hebben gedaan, zijn we eventjes gaan relaxen in Guelmim alvorens aan de verschroeiende tocht door de Westelijke Sahara te beginnen. De Marrokanen in dit deel van het land (ze noemen zichzelf Saharawi's) zijn beduidend minder strikte Moslims dan de noorderlingen (althans diegenen met wie wij in contact zijn gekomen). Ze roken (hasj en sigaretten), zuipen tegen de sterren op en durven al wel eens openlijk twijfelen aan het bestaan van Allah. Dit laatste meestal na een pint of drie. Omdat ze niet zo goed tegen de alcohol kunnen, vervallen ze al vrij snel in het gelal dat je bij ons pas tegen zes uur 's ochtends aan de toog moet aanhoren.. Bij gelegenheid waren onze contacten daar dan ook nogal vermoeiend maar al bij al toch vooral amusant en zelfs instructief omdat ze ons cliché-beeld van Moslims enigszins bijstelden.

Van Guelmin ging het naar Dakhla en Tan Tan waar we, met barre tijden in het vooruitzicht, de T. nog eens helemaal vol (zo'n 170 l) hebben gegooid met duty-free diesel en de frigobox met liters water. Al bij al ging de trip door de W. Sahara vrij vlot. Tot aan de Marrokaanse grens ligt er asfalt dus je kan goed doorstuiven. Echt veel valt over de streek niet te vertellen: af en toe steekt er een kameel de weg over, het is er te heet voor woorden and that's it, really.
De formaliteiten aan de grens verliepen vrij vlot op een tamme en eigenlijk nogal pathetische poging tot sexuele intimidatie van de douanier na. We hebben er harder mee gelachen dan dat we ervan zijn geschrokken. Ach ja, you can't blame the man for trying.. Die mannen zitten daar moederziel alleen, op driehonderd kilometer van de dichtstbijzijnde stad en dus mijlenver verwijderd van alle actie. Ze werken, eten en slapen in een piepklein kot in de brandende zon. Geen wonder dus dat ze zich een beetje raar gaan gedragen als ze een jonge, gezonde vrouw zien.

Eens aan de andere kant van de grenspost is het echter andere koek. De Marrokaanse en Mauretaanse posten liggen immers 16 km van elkaar verwijderd, gescheiden door een niemandsland bezaaid met mijnen. De enige weg die hen verbindt is the Old Spanish Road, een smalle strook brokkelend asfalt die je onder geen beding mag verlaten. De uitgebrande wagens die je hier en daar in de berm aantreft, geven duidelijk aan waarom. Anyway, we hebben het gehaald maar het was bij momenten toch vrij spannend. In al onze concentratie hadden we de Mauretaanse post trouwens bijna gemist! Hij bestaat dan ook maar uit drie lemen hutjes, zonder elektriciteit (na zonsondergang wordt er gewerkt bij een stompje kaars) en er is in de verste verte geen vlag te bekennen. 't Is echt wel een beetje zielig om te zien: wederom in the middle of nowhere en het enige wat de douaniers kunnen doen is bidden, thee drinken en toeristje-pesten (al viel dat laatste-alle angstaanjagende geruchten ten spijt- in ons geval weer heel erg mee: ze vroegen enkel of we wat melk konden missen)

Mauretanië zelf dan. Hier hebben we welgeteld vier dagen door gebracht om redenen die zodadelijk wel duidelijk zullen worden. Het is, met alle respect, een verschrikkelijk land! Het is straatarm (in heel het land is geen bankautomaat te vinden noch een Visa-connectie) , de steden (we deden Nouadhibou en Nouackchott aan) zijn grote zandbakken bedolven onder een dikke laag plastic afval en de mensen wonen er in betonnen constructies ter grootte van de doorsnee Vlaamse badkamer. Daarbij komt dat de samenleving een erfenis van slavernij meedraagt (pas afgeschaft in 1980) zodat er een continu gespannen sfeer hangt tussen Moren en Zwarten en dat ze , zoals de naam van het land al doet vermoeden, streng Islamitisch zijn. Hier blijf je met andere woorden liever niet hangen, tenzij uit masochistische overwegingen.

Eerlijkheidshalve moeten we wel toegeven dat het stuk tussen Nouadhibou en Nouackchott erg mooi is, heel erg mooi zelfs. Het traject loopt volledig door de Mauretaanse woestijn een stuk landinwaarts via weidse zandvlaktes om daarna via hoge okerkleurige duinen terug aan de atlantische kust uit te komen. Het grootste deel wordt door Le Banc d'Arquin vogelreservaat afgelegd en dat is met zijn verscheidenheid aan in -en uitheemse soorten een must. Er is geen vaste route tussen de twee steden. De truckchauffeurs gebruiken eigen gekende routes, de gidsen één van de vele andere. De mensen die er op eigen houtje op uit trekken zijn het best af met een gps toestel. Zo ook wij samen met het Nederlandse koppel, Erik en Denise. De laatste 150 km moeten bij laagtij over het strand worden afgelegd. Dat wil zeggen: duinen links, golven rechts, tientallen exotische vogels en honderden krabben die verschrikt over het strand rennen om niet te worden verpletterd onder onze banden. En dan maar knallen en blazen, jihaaaaa!

Dat we Mauretanie zo snel ontvlucht zijn betekent dat we ondertussen in Senegal zitten. Met al zijn groen is dat trouwens een welgekomen afwisseling van al de woestijn die we tot nu toe hebben doorkruist. Momenteel bevinden we ons nog in het noorden, op een camping in het midden van Le Parc Naturel de la Langue Barbarie (omgeving St Louis). Te midden van de palmbomen liggen we hier al een paar dagen absoluut te niksen in het gezelschap van Tine en Tom, een Gents koppel dat aan een gelijkaardige reis als de onze bezig is (witte VW-transporter op de foto's).
Onze legendarische luiheid alle eer aandoend, zullen we hier dan ook nog wel even blijven hangen alvorens door te reizen naar bruisend Dakar..

real pics on realpicspage!
(