::::::::: No Plan B :::: by Tim & Michèle :::::::::

Mali

Le pays Dogon [12 May 2004 - michele]
Le pays Dogon. Door menig toerist uitgeroepen tot dé absolute must-see van Mali. Op ons traject mocht het dan ook niet ontbreken.. Het gebied strekt zich uit van Bandiagara tot Burkina en wordt geografisch bepaald door La Falaise de Bandiagara, een 80 km lange, steile rotswand van zo'n 250 m hoog.

De Dogon zijn een volk van Malinké oorsprong dat eeuwen geleden de islamisering van hun geboortestreek (regio Senegal, Guinée) is ontvlucht door naar het oosten van Mali te trekken. Eenmaal aangekomen op de klif verjoegen ze de oorspronkelijke bewoners, de Tellèm. Geen gemakkelijke zaak want deze pygmeeën woonden toendertijd in een soort nestjes tegen de rotshelling, sommigen op wel 150 m hoogte. Er wordt beweerd dat de Tellem konden vliegen maar het is waarschijnlijker dat ze touwen en lianen gebruikten om hun woningen te bereiken. Enkele eeuwen geleden bestond dit gebied immers uit een enorm bos en werd de rots overwoekerd door tropisch gewas. Omdat het woud bevolkt werd door diverse wilde dieren en het leven op de begane grond dus te gevaarlijk was, bouwden ook de Dogon hun huizen op de helling. De verlaten Tellem-woningen gebruiken ze nu als graftomben.

De Dogon-cultuur en religie is van oorsprong animistisch en bijgevolg moeilijk te doorgronden. Omdat ze zo geïsoleerd leven, zijn ze erin geslaagd de meeste van hun gebruiken te conserveren. Ze kennen geen schrift en alle tradities worden dan ook mondeling -via initiatierites en ceremonies- doorgegeven. Zoals zo dikwijls het geval is bij oude culturen hebben ook de Dogon een gedegen kennis van de sterren. Zo wisten zij bv al eeuwen dat Sirius eigenlijk uit drie sterren bestaat (een feit waar onze wetenschappers pas in 1995 achter kwamen). Waar ze die kennis vandaan halen is ook voor ons een raadsel.

Dogon-dorpen zijn erg pittoresk. De huizen (met plat dak waarop wordt geslapen) zijn stuk voor stuk opgetrokken uit modder en stenen en vormen samen met één of twee graanschuurtjes een familie-compound. Het brandpunt van het dorp wordt gevormd door de togu-na, een soort strooien afdak waaronder de dorpsoudsten samenkomen om belangrijke aangelegenheden te bespreken, disputen te beslechten, te roken of gewoon wat te hangen. Typerend voor de togu-na's is dat het plafond erg laag is. Dit is bewust zo gedaan opdat wanneer één van de aanwezigen zich zou opwinden en wil recht springen, hij zijn hoofd stoot en op die manier quasi onmiddellijk tot bedaren wordt gebracht. Goed gezien, vonden wij zo.

Gedurende twee dagen hebben we -onder begeleiding van Mamadou, onze gids- door dit magnifieke gebied gezworven. Omdat de temperatuur ook hier in recordtempo de veertig graden overschrijdt hebben we het eerste deel van de trip met de auto afgelegd. We reden van dorp naar dorp waar we telkens vriendelijk ontvangen werden door de locals, we een wandelingetje maakten, iets dronken, aten en eventueel een souvenir kochten. Allemaal heel rustig en gemoedelijk. Het tweede deel van de trip ging te voet, van de basis van de rotswand al klimmend en klauterend naar het plateau 250 meter hoger. Ook hier liggen er her en der dorpjes verspreid.

Tegen zonsondergang bereikten we Indeluu, waar we de nacht zouden doorbrengen. We installeerden ons in een hutje op de rand van de klif en genoten van het enorme uitzicht op de sahelvlakte die zich voor ons uitstrekte. Na een portie poulet kédjenou en enkele milletbiertjes - een lokaal brouwsel op basis van gierst - zijn we met een opkomende volle maan op het dak van onze hut in slaap gevallen.

De morgenstond heeft goud in de mond en nergens is dat meer waar dan hier in Afrika. Bij het eerste ochtendgloren ontwaakt het hele dorp: beesten beginnen de blèten, te hinniken of te blaffen, kinderen verdrijven al spelend de slaap uit hun lijf en de volwassenen beginnen aan hun dagtaak. Ook wij waren vroeg uit de veren en trokken na het ontbijt onze boots weer aan om onze weg verder te zetten. Eerst verder over het plateau waar we nog een paar dorpjes bezochten en daarna -met het nodige klauterwerk - terug naar de begane grond. Na nog een half dagje stappen kregen we de auto weer in het vizier en vonden we het feit dat we via Mali terug naar België moesten rijden (ipv via Algerije) alweer een pak minder erg. Het bezoek aan Dogon Country hoort wel degelijk thuis tussen de highlights van onze reis.

Hieronder enkele foto's van de Dogondorpjes, een togu-na, de pygmee -en tellemwoningen, de prachtige uitzichten onderweg en onze slaapplek in Indeluu.

(

)

Djenné [12 May 2004 - tim]
Na twee dagen wandelen, kijken, rijden, luisteren en genieten in Pays Dogon kwamen we moe maar blijkbaar nog niet voldaan aan in Djenné. Djenné, een van de oudste steden van West Afrika en met bijgevolg een rijke geschiedenis, is door Unesco tot werelderfgoedsite uitgeroepen. Het stadje ligt op een eiland op de Bani rivier en oogt van bij het binnenrijden al enorm pittoresk. Alle huizen in de typische Sahelstijl zijn er uit 'mud-bricks' opgetrokken en staan zo dicht op elkaar gebouwd dat je het gevoel krijgt dat je in de souks van een Noord Afrikaanse stad rondwandelt. Centraal in dit geheel staat de Moskee van Djenné. Het is het grootste 'mud-brick' gebouw in de wereld en oogt op zijn minst elegant en zelfs een beetje spectaculair.

Spijtig echter dat de Moslims het hier niet zo begrepen hebben op niet-moslims en daardoor de toegang tot de Moskee voor iedere niet-moslim verbieden. Aan de zogezegde oorsprong van dit verbod ligt een rel die een paar jaar geleden heeft plaatsgevonden tussen de autoriteiten van Djenné en een Italiaans reclamebureau. Het reclamebureau zou in de Moskee foto's hebben getrokken van 'schaars' geklede Westerse modellen voor één of andere campagne (de Djennéanen beweren dat het ging om pornofoto's!). Deze opwindende actie vanwege de Italianen ging de 'Muzelmannen' toch net iets te ver en ze hebben dan maar besloten om iedereen die niet tot almachtige Allah bidt te verbannen uit de Moskee. Onze gids - we noemen hem makkelijkheidshalve Mohammed want we zijn zijn naam alweer vergeten - stond natuurlijk pal achter deze beslissing.

Na deze kleine frustratie van ons afgeworpen te hebben leidde Mohammed ons verder rond in de binnenstad. Het was een wandeling die, ten gevolge van vermoeidheid en alcohol op een lege maag, een beetje zwalpend, onverschillig en soms hilarisch verliep. Welke gebouwen we juist allemaal hebben gezien weten we dan ook niet meer. We hebben er wel foto's van en daarmee moeten jullie en wij het maar doen.

Het bezoek aan Djenné was kortom een 'snack' van een uitstap die ons wel degelijk heeft gesmaakt. Maar twee uren was voor ons voldoende om terug naar onze slaaphonk af te zakken (Chez Baba), daar nog een paar frisse pinten en cola's achterover te gieten en te vallen in een diepe, o zo diepe slaap.

Op de foto's uiteraard de Moskee, de pittoreske straatjes en gebouwen en niet te vergeten 'smack my face' Mohammed.

Ook nog een foto van onze cruisemobiel die de Bani rivier oversteekt. Wie goed kijkt zal merken dat er links een ferme weg over de rivier ligt. Deze mag ongelooflijk genoeg enkel gebruikt worden door vergunninghouders en stadsvoertuigen. Al de rest moet oftewel dòòr de rivier of via een overzetboot, allemaal te betalen uiteraard. This is Africa, dudes..

(

)

J. Jong volk [25 November 2003 - tim]
Er loopt hier begot veel jong volk rond. Het is opvallend om zien dat als je door een dorp rijdt er zoveel kinderen naast de weg staan te roepen en te juichen. Je komt hier gasten tegen van 20 die al getrouwd zijn en drie kinderen hebben. De oudere mannen hebben meestal ook meerdere vrouwen. En die vrouwen hebben weer meerdere kinderen. Een keer hebben we in een dorp met een man gebabbeld die beweerde dat de verschillende vrouwen die we op dat moment zagen allemaal zijn vrouwen waren en al de kinderen rondom, zijn kinderen. Dat waren zo al even 15 kinderen! Dat dorp bestond misschien uit drie families! De kinderen beginnen hier ook zeer vroeg te werken. In de velden zie je soms snuiters van nog geen 5 jaar bezig met het zeulen van bussels stro, het rooien van pindanoten en sprokkelen van hout. Jonge meisjes zijn verantwoordelijk voor het halen van water. De uitvinding van de plastieken emmer moet voor deze mensen een revolutie zijn geweest. Nu kunnen ook de kleinsten water gaan halen. Daarvoor was dat niet mogelijk omdat de stenen potten meestal te zwaar waren om te tillen. Bij het ochtendgloren zie je dus allemaal jonge dametjes naar de putten wandelen en terugkeren met een gigantisch gevulde emmer op het hoofd en dikwijls nog een andere aan de hand. De vrouwen koken en werken op het veld terwijl de mannen in de schaduw liggen of handel drijven in het dorp. Het is duidelijk dat deze maatschappij vooral gebaseerd is op het werk van de kinderen en de vrouwen. Zij werken in alle geval het hardst. De mannen zeggen ook altijd: "hoe meer kinderen, hoe beter de oude dag want dan kunnen die kinderen allemaal voor ons zorgen" en dan moeten ze dus eigenlijk helemaal niets meer doen. Er zijn ook mannen die zeggen: " hoe meer vrouwen, hoe meer miserie". En daar kunnen ze wel eens gelijk in hebben.

(

)

W. Waanzin [25 November 2003 - tim]
De wereld is langzaam zot aan het worden. We hebben het misschien nog niet door maar langzaam en zeker wordt alles herleid tot WAANZIN. Hier rondrijden is al waanzinnig genoeg. Waarom doen we dit vroegen we ons gisteren nog af. WHO knows? Als we hier beelden zien van het zogezegd strak georganiseerde Europa dan is er maar één ding waaraan we denken. Waanzin! Het verschil is nu eenmaal zo ongelooflijk groot dat ik er sterk aan twijfel of dat ooit nog in evenwicht kan gebracht worden. Het is waanzinnig om zien hoe de mensen hier in Afrika blijven lachen en lol maken en het is waanzinnig om zien hoe wij Europeanen verzuipen in de welvaart en luxe die ons omringt. Maar het wordt er allemaal wel niet saaier op, die wereld waarin we leven.

X. X is een kloteletter. Die slaan we makkelijkheidshalve over...

V. Voyeurisme [25 November 2003 - tim]
Per slot van rekening zijn we toch maar gewone toeristen hier. We komen hier zogezegd enkel een kijkje nemen. We komen hier geen ei leggen of een of ander probleem oplossen. We komen, consumeren, kijken en rijden weer weg. Daarom heeft rondreizen soms iets weg van voyeurisme. Je probeert wel zo diep mogelijk in de cultuur door te dringen maar beseft al gauw dat dat niet zomaar kan. Het is ook dikwijls kijken naar andermans miserie. Er zijn hier hele gebieden waar de mensen gewoonweg niets hebben. Wij komen daar dan voorbij, comfortabel gezeteld in onze 'quatrequatre', en kijken door de voorruit als een televisiescherm naar de film die zich buiten afspeelt. Het enige dat we passerend achterlaten is een enorme stofwolk.
Maar kijken is ook goed. We krijgen langzamerhand een beeld van hoe het hier in Afrika werkelijk aan toe gaat. Het continent waarover al zoveel is geschreven en bericht krijgen we nu 'live' onder ogen. De beelden die wij in Europa te zien krijgen worden ofwel bekrachtigd ofwel in zijn juiste context geplaatst ofwel ontkracht. Het is tenslotte niet allemaal honger en miserie. Integendeel zelfs, er lopen hier per vierkante kilometer meer 'happy' mensen rond dan in Europa. De vele glimlachen en hilarische uitbarstingen zijn hier op een dag niet te tellen. De hartelijkheid die de mensen hier aan de dag leggen geeft je een warmte die je in Europa niet voelt. L' Afrique, c'est la chaleur du coeur!
(

)

T. Taxi-brousse [25 November 2003 - tim]
Schamele oude vehikels die tegen veel te hoge snelheden door Afrika rijden. Veelal met te veel passagiers die zich omwille van het plaatsgebrek vastklampen aan de buitenkant. Als je geen eigen vervoer hebt ben je verplicht je te verplaatsen met een taxi-brousse. Wij hebben zelf een paar taxi-brousses genomen in Sukuta en dat was een zotte ervaring. Je komt er de gekste mensen tegen en je voert er de vreemdste gesprekken. Het is ook zeker en vast een hele fijne manier om het land te verkennen, wilder maar ook vermoeiend zo schokkend en hobbelend over al die slechte wegen. De chauffeurs rijden uiteraard als gek.

U. U wordt toch wel een beetje gemist.
(

)

S. Sukuta [25 November 2003 - tim]
Een dorp in Gambia. Dichtbij Serekunda en niet ver van Banjul. De plaats ook waar toevallig of niet iedereen die op het moment doorheen West Afrika aan het cruisen is samenkwam. We stonden allemaal op Camping Sukuta. Felix, Godelieve, hond Hierro en VW; Eric, Denise en Landrover; Tom, Tine en VW, de Mitsubushi Pajero Hollanders en Tim en Michèle en Toyotah. Hiermee was de camping gevuld en leek het een beetje op Camping Cosmos. Iedereen sprak Nederlands. Ons kent ons en roddels van het kaliber:" die heeft zware diarree, ik was aan het douchen toen ze kwam schijten." One big family daar in Sukuta Camping. De enige camping in de wereld denk ik die al van op tweeduizend kilometer wordt aangeven langs de weg. Doorheen Marokko, Mauritanië en Senegal zag je overal graffiti langs de baan met; 'Come to Camping Sukuta, The Gambia'. Allen daarheen dus als je in de buurt bent.

(

)

R. Roadblocks [25 November 2003 - tim]
Je komt ze overal tegen, de politie checkpoints. Meestal op de toegangswegen van en naar de stad. Als toerist word je niet altijd tegengehouden maar meestal gebeurt het wel. En dat kan soms wel een beetje vermoeiend zijn. Zeker als je op 20 km vier keer moet stoppen om dezelfde informatie door te geven. Je moet je paspoort tonen, je rijbewijs, de autoverzekering, le carnet de passage, vragen beantwoorden als waarom zijn jullie hier, waar gaan jullie heen, hoe lang blijven jullie hier, van waar komen jullie, vanwaar is michèle, is dat uw vrouw, etc... Al deze gegevens worden ook dikwijls minutieus opgeschreven wat alweer heel tijdrovend is. Het gedrag van de politie zegt ook veel over de toestand van een land. In Mauritanië bijvoorbeeld, één van de armste landen van de wereld, vroegen de agenten zelfs om KADO's. Echt letterlijk zoals de kleine kindertjes, "vous avez un cadeau pour moi svp?" Dat valt dan nog goed weg te lachen met "non, nous n'avons pas de cadeau, on peut seulement vous souhaiter une bonne journée!"
Aan grensovergangen is het andere koek. Daar vragen ze niet om cadeaus maar rechtstreeks om geld. Altijd met een smoes voor het één af ander, maar toch, het zijn zij die de toegangsstempels zetten en het is dus niet altijd makkelijk om daaronder uit te komen. Afpingelen en een beetje zielig doen alsof al je geld op is, is soms een oplossing.
In Marokko was het nog anders. Daar is het politieambt nog een echte, gerespecteerde job en dat merk je. De politie is er super vriendelijk, heel behulpzaam, ze zijn trots op wat ze doen en hebben ook veel lol. Ik heb in België nog nooit twee zwaantjes tijdens een wegcontrole proestend van het lachen de 'high five' zien doen, in Marokko dus wel.

(

)

Q. Quatrequatre [25 November 2003 - tim]
'Qatqat' is de benaming van de 4x4 bolides. Hier in Afrika ben je een grote meneer als je in een 'qatqat' rijdt. Schijn bedriegt natuurlijk in ons geval. Het is handig om hier met een 4x4 rond te rijden omdat je dan nagenoeg over elke piste en pad heen kan. Je bent vrij en je kan al eens diep op afgelegen plekken geraken. Maar ik ben toch ook een beetje versteld van het feit dat je Afrika ook met een gewone auto kan doorkruisen. Die gasten in hun 2PK's bewijzen dat. Ook Tom en Tine, onze Gentse compagnons hebben al 9000 km in hun VW transporter afgelegd zonder noemenswaardige problemen. Zelfs geen platte band terwijl wij er al vier hebben lek gereden. Zo zie je maar.

(

)

P. Pistes [25 November 2003 - tim]
Piste is hier de benaming van alle wegen die niet geasfalteerd zijn. Meestal zijn die pistes beter berijdbaar dan de verharde wegen. Die laatste zitten immers vol met diepe putten. Op sommige stukken kan je snel gaan en dan moet je plots zwaar in de remmen om langzaam over de putten heen te geraken.
Rotspistes zijn ook lastig. De auto wordt dan zodanig door elkaar gerammeld dat je er bijna zelf pijn van krijgt. De aardrode brede pistes zijn het plezantst. Je kan er makkelijk 90 km/uur op rijden, de omgeving is wondermooi en het geeft een ongelooflijke stofwolk achter de auto. Duinenpistes zijn ook heel fijn. De auto slingert zich dan als het ware doorheen het zand. In diep zand moet je de banden tot max. 1 bar aflaten. Zo geraakt de auto er makkelijker doorheen. Nadeel, soms komt er zand tussen de binnen -en buitenband terecht wat maakt dat als de band op verharde weg weer wordt opgepompt het zand de binnenband kapot schuurt. Dat is ons al 4 (!) keer overkomen. Het is kortom eigenlijk allemaal een beetje kinderachtig vermaak, the boy with his toy, vroem vroem met de autootjes. Zoiets in die trant.

(

)

O. On the road [25 November 2003 - tim]
Al twee maanden zijn we nu 'On the Road'. In Marokko hadden we nog zoiets van: "shit, we zijn al ver van huis hier met onzen bak, akelig". Maar hier nu alweer in Mali, nog véél verder van huis, willen we enkel nòg verder. Het gevoel 'on the road' te zijn bevalt ons wel. We reizen per slot van rekening ook vrij comfortabel vergeleken met bijvoorbeeld backpackers of motards, laat staan de eenzame fietsreizigers die we hier ook tegenkomen. Het vervolg van onze reis ziet er ruw weg als volgt uit: morgen vertrekken we naar Bamako waar we enkele dagen zullen blijven om visa en andere administratieve stuff in orde te brengen. Dan rijden we via Dogon Country oostwaarts naar Ouagadougou, Burkina Faso. In Burkina doen we een paar wildparken aan met de hoop toch eindelijk eens wat grote Afrikaanse beesten tegen te komen. Van daaruit gaat het zuidwaarts naar Ghana waar we ook enkele weken zullen vertoeven. Na Ghana komt Togo waar we via de kust al snel naar Benin zullen rijden. Vanuit Benin rijden we naar het noorden richting Niamey, Niger alwaar we even gaan uitblazen bij Michèles zus Anne. Van daaruit wordt het nog kiezen om via Chad of Nigeria naar Kameroen te rijden. Met het oog op een visum voor Sudan is Nigeria een betere gok. Maar dat valt nog te bekijken en hangt af van verschillende factoren. Kameroen doen we uitgebreid met een bezoekje van mama Tim to top it off. Vandaar gaat het via Chad naar de Sudanese grens. Als die open is en als we een visum hebben weten te bemachtigen gaan we rechtstreeks naar de hoofdstad Khartoem. Dan een beetje piramides kijken en pootjebaden in de Egyptische Nijl en van daaruit via Syrië, Jordanië en Turkije terug naar Europa.
Jaaaaaaaaa, we weten dat nu enkele mensen angstzweterig zullen reageren maar we doen dit enkel als de omstandigheden het toelaten, doordacht en niet alleen. De kans is even groot dat we niet door Sudan kunnen en dat we verplicht worden om rechtsomkeer te maken. Dat zou dan héél spijtig zijn maar dat moet dan maar. "INCH ALLAH" (als god het wil)

(

)

N. Naijai [25 November 2003 - tim]
Naijai is een schoon madam. Naijai is getrouwd met Matthias. Matthias woont in Hasselt, Naijai voorlopig nog in Serekunda, Gambia. We hadden Naijai al ontmoet samen met Matthias in Antwerpen en als we in de buurt van haar hometown waren, moesten we zeker langskomen. Dat hebben we gedaan en het was heel gezellig. Haar ouders en broers zijn hele fijne mensen. Broer Paps was het grappigst. We mochten al direct naar de trouwvideo van Naijai en Matthias kijken en dat was ook wel een beetje lachen. Maar het was vooral heel mooi, zo trouwen in Gambia. Daarna werd het vasten voor de rest van de dag opgegeven en werden er grote vissen gegrild op een vuur buiten op het dakterras. We lagen op een groot tapijt te smullen van het eten, te slurpen van de alomtegenwoordige coca-cola en te lachen met het leven. LEVEN.

(

)

M. Missira [25 November 2003 - tim]
Een klein ogend Senegalees dorpje aan de rand van Parque National du Delta de Siné-Saloum. Hier hebben we Adama leren kennen, een jonge kerel van zo'n 17 jaar. Hij heeft ons een namiddag lang rondgeleid in zijn dorp. Het dorp zelf ligt verborgen in een uitgestrekt mangrove gebied met ontelbare kanalen, lagunes en zanderige eilandjes. Er is één grote pier vanwaar de vissersboten vertrekken en waarrond vele kinderen zwemmen en ploeteren. Het dorp zelf oogt niet groot maar als we ons begeven over de vele kleine paadjes die naar de verschillende compounds leiden wordt ons duidelijk dat het toch net een ietsie pietsie groter is. Adama brengt ons naar de plaatselijke bakker, een schiemelijk hutje met een rokende oven, naar de smid, een tentje met een blaasbalg en een vuurtje, naar de visdrogerij, een soort mega barbecue, naar de oesterstoverij, enz... Wij willen graag een papaya en een kokosnoot, geen probleem, hij brengt ons naar een familie waar ze die verkopen. Allemaal zo echt en zo vriendelijk. Het was een fijne namiddag daar in Missira.

(

)

Y. Ya Man! [25 November 2003 - tim]
"Ya man, I'm a Rastaman! I'm from Gambia and I'm smoking the ganja man. Ya man, how you doing man, how's the wife man and the kids man. You're my brother man, got the same blood, man, colour does't count man, you're my brother, man. Cool man. Listen to some reggae man and take some ganja, man." Enzoverder enzovoort. De geflipte rastamannen van Tha Gambia. Jamaica was niet ver weg. Ik voelde me direct thuis al was het maar om het gebruik van het woord MAN. Ya man! No worries man!

En als laatste letter de Z. De Z uiteraard van...

Zorro
En die zijn we hier nog niet tegengekomen. We roepen wel als dat gebeurt.

Nog een fijne dag verder.
Daag.

K. Kado! Kado! [25 November 2003 - tim]
De kinderen, maar niet enkel zij, leven hier in de waan dat elke blanke passant dingen bij heeft om uit te delen. Zomaar. Wij zijn blanke reizigers tegengekomen die 'groothartig' heelder zakken snoepgoed voor onze ogen uitstrooiden met de reactie van tientallen kinderen die zich als waanzinnige roofdieren op hun prooi smeten. Dat zijn geen aangename bedoeningen. Het heeft iets ongelooflijks verkeerd. In de trant van "Kijk, wij blanken zullen jullie eens snoepjes brengen, kijk eens hoe goed wij zijn. Smul er maar op los, klop elkaar het hoofd maar in voor één snoepje, en laat die tandjes maar lekker rotten..." Uerggg, ik gruwel er nog soms van. Vooral dan van het gezicht van die blanken, zij hebben duidelijk het gevoel dat ze een goede daad verrichten. Soit. Wij doen dit dus niet. Wij geven ook wel hier en daar een cadeau maar dan enkel aan mensen, jong of oud, die iets in de plaats voor ons hebben gedaan. Het moet per slot van rekening van twee kanten komen. Ondertussen leven er wel ontelbaar veel jongeren in de veronderstelling dat al die blanken cadeautjes bij hebben. En die veronderstelling heeft zich, als ware het een virus, doorheen Afrika verspreid. Onze passages door dorpen worden dus altijd vergezeld met hetzelfde geluid, soms van meters ver uit de velden, het geroep van kinderen met dat ene woord: KADO!
(

)

I. Infrastructuur [25 November 2003 - tim]
Soms is het zelfs moeilijk om van infrastructuur te spreken. Sommige Afrikaanse steden lijken op een tijdelijk onderkomen samengesteld uit barakken, hutten en tenten. Er wordt hier zo op los gebricoleerd dat je je afvraagt waar dat ooit gaat eindigen. Huizen worden hier met behulp van golfplaten, rieten matten, klei, hier en daar een steen, en houten planken bijeengehouden. Straten hebben geen trottoirs, laat staan een wegdek. Verlichting is er ook dikwijls niet. Dat maakt dat de steden hier 's avonds wel een aangenaam gezellig sfeertje uitstralen. Iedereen zit buiten met kaarsen en olielampen rond zich heen. Veel auto's zijn gammel en hangen nog amper met touwen en kettingen aaneen. Het is duidelijk dat al de afgedankte vervoersmiddelen uit Europa hier een tweede leven beginnen. We hebben hier al meerdere zogenaamde Belgische camionetten en dergelijke zien rondrijden; 'Behangwerken Johnny Claes en Zn' 'Keurslager Vandeurzen' Er rijden hier zelfs afgedankte De Lijn - bussen rond. In Senegal hebben we ook een ezel en kar gezien met Belgische nummerplaat!
De Staatsgebouwen bevinden zich dikwijls in een licht betere staat. Maar geverfd zijn ze al jaren niet. Vuilnis vind je ook overal. In de steden gooit iedereen dan ook alles gewoon op straat. En niemand ruimt dat dan op. Nouakchott was hierin ook al weer de koploper met hele bermen bezaaid met rottend afval en plastic.

(

)

H. Hitte [25 November 2003 - tim]
De Hitte, het zweet en het gepuf.
Sinds de bergen van de Sierra Nevada in Spanje hebben we eigenlijk geen koude meer gevoeld. We hadden er al over gelezen en er naar uit gekeken maar dat het hier zo warm kon worden hadden we toch niet verwacht. De hoogste temperatuur hebben we tot hiertoe in Nouakchott, Mauritanië gevoeld. 42 graden Celsius. Daar heb ik (Tim) op een nacht zelfs een 'heatstroke' mogen doorstaan. Nog nooit heeft mijn lichaam zo liggen koken als daar in Nouakchott. Het voelt net alsof je botten te klein zijn voor het vel rondom. Je bloed loopt precies als een dikke brei door het lichaam en zweten doe je niet. Het lichaam eist elke druppel op voor de koeling. Ik heb die nacht drie douches moeten nemen en kon geen oog dicht doen.
Eens voorbij de brandende hitte van de Sahara kom je terecht in een ander soort 'hotness'. Ze neigt al meer naar het tropische en wordt gekenmerkt door een veel hogere vochtigheidsgraad.
In Dakar hebben we ook weer zwaar liggen puffen. De stad houdt de warmte nu eenmaal stevig vast. Een bewolkte dag is dan ook een verademing. Het is dan niet koel maar ook niet heet. Maar veel bewolkte dagen hebben we nog niet gehad. De zon komt op rond 7 uur en vanaf 9 uur begint die al serieus te branden. Schaduw is hier daarom ook een edel goed. De grote Baobob-, Fromagère-, Acacia- en Mangobomen geven veel schaduw. Het is daarom ook potdorie moeilijk om hier een boom te vinden waar géén mensen onder liggen. Aan het Lac Rose in Senegal hebben we zo eens een uur rondgereden om één boom te vinden die niet bezet was. Volgende keer misschien beter een afspraak maken.

G. Ghettoblaster [25 November 2003 - tim]
Je vindt hier in elk ghetto zo'n vette blaster met wel 9 bassboxen en 23 twieters. Ik zal er een meebrengen voor Villanella.

F. Fire! [25 November 2003 - tim]
Dé schrik van deze reis hebben we gehad ergens in de Sahel van Mali tussen Kayes en Bafoulabé. We waren op het einde van een helse dag op zoek naar de watervallen van Gouina. Daar zouden we kamperen. Het begon te schemeren toen we nog zo'n 15 km voor de boeg hadden. Aan de overkant van de brede Bakoyé rivier zagen we vanuit de verte een grote bosbrand. Dat was aan de andere kant, dus voor ons kon dat geen kwaad. Een paar kilometer verder kwamen we een kleinere steppebrand tegen, deze keer echter aan onze kant van de rivier. Dat was al een beetje verontrustend. Maar de wind lag goed en wij zouden gewoon verder rijden naar veiligere oorden. Langzaam werd het donkerder en het pad werd steeds moeizamer om te volgen. Grote rotsachtige beklimmingen en gigantische keien als lastige obstakels. We beseften dat we maar snel aan die watervallen moesten geraken vooraleer het te donker werd. Op nog geen paar honderd meter van ons doel zagen we in de verte voor ons een enorme rode gloed uit de bossen oplichten. Dat was de richting die we uit moesten. Miljaar. Dit werd gevaarlijk. We moesten terugkeren en snel want zoals ik al zei, de wind lag goed, deze keer onze richting uit. Het besef dat we diezelfde weg nog eens terug moesten deed ons een beetje sidderen, de weg was zo slecht dat een lekke band of gebroken demper snel tot de mogelijkheden behoorden. En dat mochten we net nu niet meemaken. Op de terugweg, het was intussen al pikkedonker, zagen we zelfs nog meer vuurhaarden rondom ons. Shit man, dit werd echt wel serieus. Een paar keer zijn we op het dak van de auto gekropen om een overzicht van de situatie te krijgen. Dit deed ons nog meer schrik krijgen. Het pad liep meestal door hoge dorre grassige velden, als hier de fik inslaat is het snel te laat. Met een concentratie op alarmhoogte, wetende dat je in letterlijk een bom van een auto rijdt en de rode gloed en geur van het vuur rondom ons, zijn we langzaam met het angstzweet druppend van onder onze oksels terug afgezakt van waar we kwamen. En maar hopen dat het vuur zich niet ergens op onze route zou hebben uitgebreid. Een half uur later zaten we plots in een semi-droogstaande rivierbedding. Het was een open rotsachtige vlakte omgeven met water. Je kon er net op via een betonnen bruggetje. Hier kon geen vuur komen, hier waren we veilig. Oef. Dat was een 'close call'. En miljaar, wat waren we stom geweest om toch weer door te rijden in het donker. Ook raar dat ze ons in het dorpje ervoor niets verteld hadden van die vuren. Die worden in deze tijd van het jaar immers regelmatig aangestoken om de grassen af te fikken om zo de grond weer vruchtbaar te maken. Dat wisten we van ons bezoek aan Niokola Koba. Dat die dingen zonder aankondiging en 's nachts op de enige route richting Bamako worden gehouden wisten we echter niet. Het vuur heeft die avond onze plek niet meer bereikt, wel zagen we rondom de gloed. 's Anderendaags werd het ons ook duidelijk dat die haarden zich meestal niet ontwikkelen tot reusachtige bosbranden. Ze blijven relatief klein en plaatselijk gecontroleerd. Wel was het duidelijk dat waar wij de avond ervoor nog gereden hadden, het die nacht nog had gebrand. Die dag zijn we nog Fransen in 2PK's tegengekomen die diezelfde nacht ook aan het kamperen waren in het gebied. Ook zij hadden naarmate de avond vorderde de verschillende vuurhaarden rondom opgemerkt, met gelijkaardige paniek als gevolg. Het kamp opbreken en vluchten was ook voor hen het enige dat erop zat.
(

)

E. Ezels [25 November 2003 - tim]
Overal waar je komt lopen er ezels. Overal, zelfs op de meest verlaten gebieden. De ezel is een schoon beest. Als hij niet moet werken is hij een beetje lui en ook zeer koppig. Een ezel trekt zich geen bal aan van naderende auto's, hij blijft gewoon liggen waar hij ligt, staan waar hij staat. Als hij langs de kant van de baan staat is het beter te vertragen, een ezel plaagt de automobilisten graag met op het laatste moment nog net de straat over te steken. Zelfs in het midden van een grote stad liggen ezels zonder gêne op de weg, soms hele kruispunten in de war sturend. Niet de leeuw, maar wel de ezel, 'King of Africa'.
(

)

D. Dakar [25 November 2003 - tim]
Lonely Planet over Dakar: "Some people say Dakar does not represent the 'real' Africa, but they're wrong. This city is the big, crowded, dirty, raw, chaotic, ambitious, in-your-face and utterly exciting face of the 'dark' continent, and for a glimpse of Africa's urban future, look no further than Dakar - this is as real as it gets."
En ja, het was een zotte kennismaking met deze tot de verbeelding sprekende stad. Al was het wel spijtig dat we Dakar hebben aangedaan tijdens de Rammadam. Er was niet zo veel te beleven. Tijdens de dag ligt iedereen 'strike' van de warmte en de honger onder een boom en 's avonds wordt er in familiale kring gegeten en gedronken. Wij verbleven in het Via Via reiscafé gelegen in de vrij rustige surburb Yoff. Slapen deden we gratis zwetend en puffend in onze auto voor de deur en eten op zijn Belgisch met een heerlijke biefstuk friet op het menu. We zijn in Dakar aangekomen via het strand vanuit St. Louis. Dit is ook altijd de laatste etappe van de Paris - Dakar rally. En ja, ook daar hebben we goed gas gegeven rollebollend over de duinen, sjezend door het zand. Natuurlijk ook één keer goed vastgereden. Dat was dus weer schuppen en krikken geblazen. Maar plezier verzekerd!
(

)

C. Ça va? [25 November 2003 - tim]
De Afrikaanse begroeting is een grappig ritueel. Telkens als je iemand tegenkomt, ook al is dat nog maar een uur geleden, worden er vaste vragen aan elkaar uitgewisseld. Het gaat ongeveer zo:

"Bonjour! Ça va?"
Oui, ça va! Ça va avec toi?
"Oui, ça va très bien, merci. Bien dormi?"
Oui, bien dormi.
"Et le matin ça va?"
Oui, c'étais bien, merci.
"Les enfants, ça va?"
Je n'ai pas d' enfants.
"Oelala, pas d'enfants? Mais, la femme, ça va?"
Oui, la femme ça va, merci. Votre femme aussi?
"Laquelle? J'ai trois femmes! (bulderbulderbulder)
Hahaha...

(ondertussen wordt er fel gelachen en elkaars handen worden niet losgelaten maar bijna van het lichaam geschud.)

B. Boboi beach [25 November 2003 - tim]
Een klein tropisch paradijs waar we onverwacht twee dagen zijn blijven plakken. Je kan er onder de palmbomen slapen vlak naast de oceaan. De keet wordt opengehouden door een stel Gambianen die dat wonderbaarlijk rustig en correct doen. De zee is zalig met zijn hoge, rollende golven (bodyboards voorhanden), het eten is er smakelijk en het bier koud. Wat wil een mens nog meer?
(

)

A. Al Heimwee? [25 November 2003 - tim]
Ach nee.

L. Lezen [25 November 2003 - tim]
Lezen doen we hier als de beesten. We hebben dan ook, schat ik, zo'n 2O kilo boeken bij. Voor mij persoonlijk is dat echt een openbaring omdat ik de laatste drie jaar niet veel letters achter de kiezen heb gestoken. In Gambia hebben we nog een geweldige truc uitgehaald om de laatste editie van Lonely Planet West Africa te laten overbrengen via een vlucht van SN Airlines. Het zat zo: wij naar het kantoor van SN Airlines in Banjul met de vraag of het mogelijk was een passagier uit Brussel een boek te laten overhandigen aan het personeel van SN op de vlucht die het dan aan iemand van SN Banjul kon geven die het dan aan ons kon overhandigen. Een beetje ingewikkeld allemaal maar het werkte wel. Mijn zus gebeld of zij, please please please, voor ons de volgende dag naar de incheckbalie voor de SN vlucht naar Banjul in Zaventem wilde gaan om daar iemand te ronselen die het boek wilde meenemen voor ons. Dat lukte wonderwel zonder probleem met de aangename verrassing dat Kim niet enkel dat boek had meegegeven maar ook een hele zak gevuld met de HUMO's van de laatste maanden, de kranten van de laatste dagen en een hampel van het beste snoep en chocolade dat er in onze Belgische contreien te vinden is! Die passagier heeft die zak simpelweg aan de juiste persoon van SN gegeven die dat op zijn beurt aan ons heeft gegeven. Zo simpel als dat. En wij maar smullen en lezen over wat er daar in België allemaal gebeurt, ha! Een beetje op de hoogte blijven over Biba 'Betty' Binoche en het sexleven van Koen Wauters kan volgens ons geen kwaad.

Europa - de start

Marokko

Mauretanië

Mali

Roadbook

Homepage

A little Story

Burkina Faso

Ghana

Benin

Niger

Jasperman