::::::::: No Plan B :::: by Tim & Michèle :::::::::

Ghana

On to Ghana! [08 January 2004 - michele]
En dat was andere koek! We waren nog maar net de grens over, moesten de Ghanese formaliteiten nog doen, of we werden al weer onmiddellijk geconfronteerd met de drukte en opdringerigheid die de voormalig Britse kolonies lijkt te typeren. De mensen zitten je direct op je huid en zijn moeilijk weg te slaan: "Where you from? Where you going? Is this your first time in Ghana/ The Gambia? How long you staying? Where you staying? Do you want a friend in Ghana/ The Gambia?Can I have your adress? Do you want my adress?" En dan ben je nog geen vijf minuten verder.
Wisten wij veel dat dit nog maar de voorbode was van een erg vermoeiende eerste week in Ghana...

Omdat het ons uit verschillende richtingen werd afgeraden wild te kamperen -wegens de vermoedelijke aanwezigheid van gewapende overvallers- werden we tijdens die eerste week gedwongen de nachten in de stad door te brengen. En daar hebben we gedurende zeven volle nachten geen oog dicht gedaan. Ghanezen zijn namelijk erg luide mensen met geen greintje consideratie voor hun medemens. Ofwel zijn ze gewoon collectief hardhorig.. Om zes uur 's morgens wordt de ghettoblaster (hoe groter, hoe beter) op vol vermogen open gedraaid en daver je op de tonen van de laatste highlife-hit uit je bed. 's Avonds worden er in de ene wijk wilde straatfeesten gehouden die tot een gat in de nacht duren terwijl ze in een andere straat wel erg luid zitten te supporteren voor een voetbalmatch op TV. En als het dat niet is wat je wakker houdt, zijn het wel de ellenlange gospels en het oorverdovende geklap en de halleluja's die continu (vierentwintig uur op vierentwintig lijkt het wel) opstijgen uit de ontelbare kerkjes die je in heel Ghana tegen komt. Ghanezen zijn namelijk ook onvoorstelbaar katholiek. Op het absurde af zelfs. Je haren laat je vlechten in het "Jesus' hands-beauty salon", telefoneren doe je vanuit het "Jesus is able - communication centre", bakstenen koop je bij de "God is great - block factory" en langs de weg word je er via grote panelen aan herinnerd dat "Jesus is coming. Prepare to meet him!" Meer dan eens hebben we in onze door slaapdeprivatie geïnduceerde krankzinnigheid dan ook gevloekt op 'die f***ing Ghanezen!'

Uiteraard was Ghana niet enkel kommer en kwel. We hebben een paar erg aangename dagen doorgebracht in Mole National Parc waar we niet enkel duchtig hebben bijgeslapen maar dan toch ook eindelijk de mighty elephant hebben mogen aanschouwen! Mole is werkelijk een magnifiek stukje natuur. De camping is er gelegen op een heuvel met een grandioos uitzicht op de belangrijkste drinkplaats van het park. Vanaf een uur of tien, als de zon begint te branden, kan je vanuit je stoel en met de verrekijker in de hand allerhande dieren zien passeren. Hele hordes antilopen, bushbucks, waterbucks, warthogs, krokodillen en natuurlijk olifanten. Allemaal komen ze zich laven en verfrissen in het water. En ondertussen slingeren de apen tussen de auto's en tenten met hun blik gericht op kattekwaad en koekjes. Very nice, indeed!

De daarop volgende tocht naar zuid-Ghana was ook erg mooi. Na al die weken Sahel-vegetatie te hebben doorkruist, deed het ongelooflijk veel deugd langzaam terug op te gaan in alle groentinten die je je kan voorstellen. Het was een aangenaam weerzien met palm- en bananenbomen en met de dik beboste heuvels waar de tarmac zich door slingert. Alleen jammer dat het verkeer weer zo hectisch was..

De laatste dagen van 2003 hebben we doorgebracht op het majestueuze strand van Kokrobite, in de buurt van Accra. De hemelse golven, wuivende palmen, ontelbare verse ananassen en kokosnoten en de dagelijkse, relaxte reggae-feestjes deden ons met gemak de gemiste Belgische kerst vergeten.

Na een bezoekje aan Lake Volta zijn we dan eindelijk richting Togolese grens gereden. Dit minuscule landje zijn we op anderhalve dag doorkruist met als gevolg dat we nu alweer in, jawel, een ander land zitten. Benin! Vandaag nog in Grand Popo, morgen Cotonou en tegen het einde van de week in Ouidah waar we het Voodoo-Festival hopen mee te pikken. En zo blijft een mens in beweging, niet waar?
(