::::::::: No Plan B :::: by Tim & Michèle :::::::::

Benin

Geen 'night of the living dead', maar toch.. [06 February 2004 - michele]
Al eens ooit tweeduizend Afrikanen tegelijkertijd uit hun dak zien gaan? Wij wel. En wel op het Vodun-festival dat op 10 januari plaats vond. Naar jaarlijkse traditie komen op die datum gelovigen uit heel Benin afgezakt naar Grand-Popo om hun geloof te demonstreren en vooral om feest te vieren. Het hele gebeuren vindt plaats op een zandbank en is een bonte mengeling van muziek, dans, rituelen en mirakels. De ellenlange speeches die tussendoor door een aantal hoogwaardigheidsbekleders worden afgestoken moet je er -jammer genoeg - bij nemen.

Benin wordt ook wel eens de 'cradle of Vodun' genoemd en het is dan ook hier dat je de rituelen nog in hun oorspronkelijke vorm kan gadeslaan.
Voor een buitenstaander is het erg moeilijk om de structuur van het geloof te doorgronden maar vast staat dat enkel 'initiés' mogen deelnemen aan de rituelen. Zij stelen dan ook de show op het festival. Uitgedost in felgekleurde tenues en beladen met instrumenten om de goden aan te roepen beginnen zij al in de vroege ochtend te dansen en te zingen. Uren aan een stuk hoor je dezelfde opzwepende ritmes. Gegeten of gedronken wordt er nauwelijks met als gevolg dat een aantal mensen na een tijd in trance geraken. De zwaarst 'getroffenen' beginnen te beven en al schokkend te rollen over de grond, de ogen draaien weg tot er nog enkel wit te zien is en er wordt geraaskald dat het niet mooi meer is. Van een aantal van deze mensen wordt beweerd dat zij in deze toestand onoverwinnelijk zijn. Hetgeen geïllustreerd wordt door met vlijmscherpe messen in hun gezicht (ogen, mond en tong incluis), armen en buik te snijden zonder dat er één druppel bloed vloeit. Best wel indrukwekkend.
Dé attractie van de dag zijn echter de 'fantomen'. Objectief gezien zijn dit gewoon manshoge, uit raffia opgetrokken bergen ware het niet dat die dingen wel degelijk leven. Ook zij dansen en tollen urenlang in het rond, omsingeld door initiés die allerlei bezweringen uitspreken. Als rationele westerling heb je bij het zien van deze dingen zoiets van: 'jaja, daar zit natuurlijk gewoon iemand onder. Iemand met een wonderbaarlijke conditie weliswaar, maar bon.' En toch, ondanks intens gespeur zijn er onder al die raffia geen dansende voetjes te bekennen en als ze plotseling zo een tollende mijt opheffen, blijkt het ding gewoon hol! Zelfs de grootste scepticus moet dan toch wel even slikken, hoor. Als er dan -zoals in één geval - uit zo'n holle fantoom een kitten komt gerold wordt het helemaal krankzinnig. 'Un miracle!', wordt er geroepen. De "oooh's" en "aaah's" zijn niet te tellen en hier en daar valt er iemand flauw. Werkelijk te gek voor woorden.

Uit respect 'pour les ancètres' hebben we geen foto's genomen. Hetgeen achteraf gezien natuurlijk wel een beetje spijtig is.

Voor en achter de schermen van Pendjari [06 February 2004 - tim]

Parc National de la Pendjari, gelegen op het drielandenpunt Togo - Burkina Faso - Benin, is 275.000 hectare groot en er zitten véél beesten. Dat zegt onze gids toch tenminste. Wij daar dus heen met onze bak en die van TnT, de beruchte VW transporter. Om 5 uur 's morgens opgestaan en tegen 7 uur aan de ingangspoort. Beesten beginnen er namelijk vroeg aan in zo'n park. Na een uur rijden hebben we één antilope gezien. We dachten dat we er weer aan waren voor de moeite. Met die West Afrikaanse parken is het precies altijd hetzelfde. Veel zever over veel beesten en als je dan één keer ter plekke bent valt dat hard tegen. De gidsen in het park hebben natuurlijk ook altijd de uitvlucht dat het net een slechte dag is. Maar gisteren hebben ze wel toevallig een hele kudde buffels, 26 olifanten en 8 leeuwen gezien!
Wij dus deze keer geen gids genomen, dat had toch weinig zin en zijn dan rechtstreeks naar de, volgens onze encyclopedie, beste drinkplaats gereden, Mare Bali. Na 60 kilometer wasbordpiste zaten we opeens in zo'n grote kijkhut waaruit je over het hele meertje kon kijken naar drinkende dieren. Buiten de acht verstijfde krokodillen, de verschillende jabaru vogels en het paar antilopen was er weinig of geen beweging. Maar het was nog vroeg. In onze encyclopedie stond dat om 9u de bavianen komen drinken, om 10u de leeuwen en om 11u de buffels. Voilà, zwart op wit allemaal in een schoon schemaatje gegoten. Om 9u hebben we geen bavianen gezien, om 10u geen leeuwen en om 11u geen buffels. Die beesten houden zich niet aan die uren! Wat we wel zijn tegengekomen zijn toeristen. Zo van het soort dat je meedeelt dat het daar en daar véél beter is. Zij hadden wel leeuwen gezien en olifanten, jaah véél, en juist op de weg naar hier nog een hele kudde buffels! Miljaar toch, ligt het aan ons of hebben we gewoon pech. We besluiten dan maar verder te rijden op zoek naar Bloody Fury Animals. Verder naar het noorden werd het zichtbaar beter. De natuur ging over van Sahel naar Savanne en langsheen de Pendjari rivier had je zelfs een strook 'densed' tropisch woud. De verschillende hertachtigen begonnen ook in grotere getale samen te troepen. We zagen waterbucks, antilopen, gazelles en hier en daar zelf een topi. De bavianen renden voor de auto en de everzwijnen waren op familietocht. Dit was zeer de moeite. Maar wel nog steeds niet die grote dingen. Tom en Tine wilden graag een olifant zien. Wij natuurlijk ook maar die hadden wij al in Ghana gezien. Wij wilden daarom graag een leeuw zien, jaaa een leeuw! Maar het was ondertussen al 16u en TnT moesten terug naar Tanguiéta en wij gingen verder richting Nigerijnse grens, doorheen het park. We namen afscheid van onze vrienden, die we hopelijk nog op de terugtocht naar België tegenkomen, en reden verder. We hadden nog 55 kilometer voor de boeg. Dan waren we uit het park voor het donker. Maar die gingen niet zo vlot. De mooie piste in het ontwikkelde deel van het park ging over in een pad waar je twee sporen diende te volgen over rotsen en zand. De 4x4 was zelfs nodig. Langzaam dus richting uitgang. Maar hoe ongelooflijk mooi was het aan die kant van het park. We kwamen nog langs een andere drinkplaats waar zo'n vier nijlpaarden lagen te baden in het water. We kwamen nog meer grote antilopen tegen en plots op zo'n 200 meter rechts van ons een groot BEEST. Iets wat we nog niet hadden gezien. In de verrekijker zagen we het duidelijk. Het was een leeuw. Achter haar zagen we nog net de rug van een andere maar die was al weer snel weg in het struikgewas. Het vrouwtje daarentegen kwam op haar dooie gemak, rustig naar het pad gelopen. We moesten zeker dichterbij geraken want nu was ze nog te ver af. Zenuwachtig sloten we de ramen, ja we waren best wel zenuwachtig, en reden zo'n 50 meter dichterbij. Het vrouwtje deed alsof er niets aan de hand was, she's the Queen you know, en wandelde dwars over het pad naar de andere kant de struiken in. En dat was het dan. We hadden een leeuw gezien. De foto's bleken achteraf zeer zwak en ver weg. Toen we dichterbij waren konden we enkel met open mond gapen en kijken naar de majestueuze bewegingen van dit oude leeuwenvrouwtje. En we moesten weer verder! Het begon al te schemeren. En ze waren verdorie toch weer niet de grassen aan het opfikken. Twee keer zijn we met hoge snelheid door de vlammen moeten rijden die al over het pad kwamen. Zweten boizz! We zijn onderweg ook nog forestiers (parkrangers) tegengekomen die het helemaal te zot vonden dat wij nu nog naar Koaba reden. 'Dat wordt nachtwerk', zei er een van hen. Maar nee, om 19u zijn we uit het park gereden en kwamen we prompt in een soort huttendorpje aan. Het was net donker. Er stond daar ook een stenen gebouw met felle verlichting dat leek op een restaurant. Wij daar dus binnen want we waren kapot van al het rijden en hadden dringend een opkikker nodig. De patron, een fransman, keek ons arrogant aan en vroeg:'Qu'est-ce que vous voulez?!' How, wat is dat hier, dacht ik en zei: 'eh, on peut boire quelque chose?' 'Qui, ça va, assiez-vous!' Jeezes Christ, dachten we, hier gaan we nooit kunnen blijven. Toen begon het opeens te dagen. Rondom ons zagen we tegen de muren allemaal schedels hangen van de beesten die we die dag hadden gezien. Achter de toog stonden vier geweren netjes op een rij en de klanten waarmee de patron 'hapjes' zat te eten zagen er allen uit als Ardense slagers. Dat is hier bijgod een jagerslodge! En nieuwsgierige toeristen passen daar natuurlijk niet in. Maar we mochten wel iets drinken. Na een paar minuten komt de patron naar onze tafel en vraagt vanwaar we komen en wat we hier komen zoeken. Wij leggen uit dat we via het park op weg zijn naar Niger, 'het is de kortste weg, meneer'. Hij vraagt of we hier blijven overnachten. Als we onze bak ergens kunnen zetten en de tent opengooien zijn wij al lang content. Dat blijkt geen probleem te zijn maar we moeten morgenvroeg wel weg. Dan vraagt hij of we al gegeten hebben. Neen, natuurlijk niet. 'Willen jullie', en nu wordt hij opeens heel vriendelijk, 'een stukje vlees voor in de pan?' Wij: 'ehh, ja, waarom niet?' 'Da's geen probleem, hier is er vlees genoeg'. Hij roept tegen een van zijn werkers: 'een stuk gazelle voor twee!' 'in een zakske'. Oh god man, heel vriendelijk zeker en vast maar nu Gazelle eten na een dag dat je die beesten in vol ornaat in de volle natuur hebt zien lopen en crossen… dat is wel even raar. Maar we hadden honger, zware honger. Komt die gast daar plots aan met zeker twee kilo biefstuk verpakt in folie. Twee kilo. Zoveel honger hadden we nu ook weer niet. Maar niet weigeren, vriendelijk lachen en aannemen. We hebben dan nog een pint gedronken om die mens toch iets te laten verdienen maar bij het doorgaan weigerde hij de betaling. 'Nee, laat maar zitten, we zijn geen restaurant, dit is allemaal privé, gaan jullie maar lekker bakken.' Dat hebben we dan ook gedaan en het was verrassend lekker.

De dag erna hebben we nog gesproken met een forestier die in dat jagersdorp zijn bureautje heeft. Die wist ons nog het volgende te vertellen: Heel deze nederzetting is privé-eigendom van die fransman. Iedereen die er woont werkt voor hem. Ze doen allemaal mee aan de jacht. Er zijn ook constant Westerlingen op bezoek die mits een riante betaling een paar dagen kunnen gaan jagen op groot wild. De jacht wordt niet gehouden in het park maar in de aangrenzende zone ernaast. Er wordt gejaagd om de quota, of het dierenbestand, in evenwicht te houden. Dit jaar mag er bijvoorbeeld niet op olifanten en leeuwen geschoten worden, volgend jaar weer wel. De prijs voor het schieten van een gazelle bedraagt 350 euro. Een buffel neerleggen mag je voor 550 euro. De leeuw zijn vel kost 1300 euro. Een hippopotamus in het water afschieten kost 1600 euro en de hoofdvogel, met name de olifant, mag je voor 2300 euro volschieten met lood. De jagers krijgen enkel de trofee naar huis, dat is de schedel van het dier. Het vlees blijft in het kamp en wordt verdeeld onder alle leden. De toevallig passerende toerist mag hier ook van profiteren...

En na zo een verhaal blijft er voor ons maar één slagzin over:

Pendjari, Pendjari... hadden wij maar een Citroën Mehari!

(

)

King of Snake [08 January 2004 - tim]
Ik had net de laptop opgestart om aan het 'roadbook' te werken toen ik in mijn rechter ooghoek en op zo'n vier meter afstand een hagedis met staart en achterpoten in de lucht zag spartelen voor zijn leven. Eerst dacht ik dat het één van die andere, grotere hagedissen was die zijn soortgenoot aan het slachten was. Maar met een meter dichterbij te komen zag ik dat het geen hagedis was maar een verrekte slang. Een slang begod. Een slang van zo'n anderhalve meter lang, groen met zilveren stippen. Het beest had de hagedis al in zijn bek en was het langzaam naar binnen aan het werken. Wat nu gedaan? Ik wilde natuurlijk een foto van deze gezellige lynchpartij maar de batterijen van onze twee fotoapparaten waren al een paar dagen plat. Geen foto's dus. Dan maar de mensen van de camping waarschuwen. Die gasten gingen zonder aarzelen direct op dat beest af, gewapend met stokken om het de kop in te slaan. Maar de slang was sneller en vluchtte onder een gigantische berg hout alwaar hij zijn prooi rustig verder kon oppeuzelen. Er werd besloten om al het hout, dat schijnbaar toch moest worden opgeruimd, te verplaatsen om zo uiteindelijk bij het monster uit te komen. Zo gezegd, zo gedaan. Wij dus met zijn allen heel die stapel hout stuk per stuk evacueren. Met elke log die uit de berg werd getrokken groeide de spanning omdat dat beest er op elk moment tussenuit kon glippen. We stonden ondertussen al met zo'n zeven mensen - allen voorzien van een lange stok - verspreid rond het hout . Opeens glipt het beest dan toch tussen de stronken door en slaat op de vlucht. Hilariteit en paniek alom. Met als gevolg dat er meer onrake dan rake klappen werden uitgedeeld. Mijn hart ging even 600 slagen sneller slaan toen dat ding rakelings voor mijn voeten voorbij siste. Uit paniek begon ik te slaan maar alweer zonder te raken. Ondertussen was het beest opnieuw en ditmaal nog dieper onder het hout gekropen. Na een kwartier scheppen en tillen was bijna al het hout verdwenen en moest dat ding dus terug te voorschijn komen. En jawel... ssss... ssss. Iedereen begon te roepen, te springen en tegelijkertijd te slaan. Whaaaah, WHACK WHACK. Het arme beest kon deze keer natuurlijk geen kant meer op. Iedereen heeft er wel een rake mep op gegeven tot iemand, WHACK, de genadeslag toebracht, recht op de kop. Op de staart na bewoog niets meer. "Opfikken", zeiden de gasten, "BRULER!". Dat was volgens hen de enige manier om hem volledig van kant te maken. Kerosine over die handel en de fik erin. Het strafste van al was het moment dat er kerosine over de slang werd uitgespoten dat ding in heel zijn gedaante opnieuw begon te spartelen, alsof het nog TOTAAL niet dood was. 'Jeezes', dacht ik, 'gooi die lucifer daar maar vlug op!'. Eens de fik erin vloeide het leven er zo uit. Geen beweging en na een paar minuten ook geen slang meer. Iedereen happy en van de eigenaar achteraf nog een paar pinten gekregen, voor de inspanning... En dat deed deugd.
OVER AND OUT.

Europa - de start

Marokko

Mauretanië

Mali

Roadbook

Homepage

A little Story

Burkina Faso

Ghana

Benin

Niger

Jasperman